بررسي اهميت، آثار و بركات عفو در زندگي اجتماعي
از جمله اخلاق كريمانه كه شخصيت انساني را به مكارم اخلاقي نزديك مي كند و اوج اخلاقي شخص را به نمايش مي گذارد، عفو و گذشت از گناه، خطا و لغزش هاي ديگري و خودداري از مجازات و تنبيه است. در آيات قرآني اين گونه رفتار از مصاديق احسان دانسته شده و در روايات معتبر از معصومان(ع) اوج مكارم اخلاقي و بزرگواري ها معرفي گرديده است.
نويسنده در اين مطلب كوشيده تا براساس آموزه هاي وحياني اسلام نقش و كاركردهاي عفو و گذشت را در زندگي دنيوي و اخروي بيان كند.
گذشت، از فضايل برتر انسان
انسان موجودي است كه همواره در معرض خطا و اشتباه و حتي گناه است. براساس آموزه هاي قرآني جز كساني كه خداوند ايشان را خالص گردانيده و در مقام عصمت از گناه و هرگونه رجس و پليدي هستند (يوسف، آيه 24؛ حجر، آيه 40؛ صافات، آيات 40، 74، 128، 160 و 169؛ ص، آيه 83) از جمله پيامبران و اهل بيت عصمت و طهارت (احزاب، آيه 33) همه در معرض خطا و گناه هستند و ابليس ظن و گمان خويش را درباره گمراهي اكثريت، راست گردانيده است (نساء، آيه 119)؛ چرا كه انسان داراي اراده و اختيار و حق انتخاب ميان دو راه است (بلد، آيه 10) كه بر اساس گرايش نفس به سوي تقوا يا فجور (شمس، آيات 7 تا 10) مشخص مي شود.
برخي از صفات ذاتي در انسان اين مسئله را تشديد مي كند كه به خطا و گناه بيفتد از جمله صفت جهول (احزاب، آيه 72) و عجول (اسراء، آيه 11) و مانند آن موجب مي شود كه انسان به ظلم دچار شود (احزاب، آيه 72) و براساس هواهاي نفساني، رفتاري افراطي داشته باشد و از مسير حق و عدالت خارج شود. در اين ميان وسوسه هاي شيطاني از جن و انس (ناس، آيات 5 و 6) نيز در تشديد شر و بدگرايي انسان كمك مي كند و او را به خطا و اشتباه مي افكند. (اعراف، آيه 21)
ادامه نوشته
نويسنده در اين مطلب كوشيده تا براساس آموزه هاي وحياني اسلام نقش و كاركردهاي عفو و گذشت را در زندگي دنيوي و اخروي بيان كند.
گذشت، از فضايل برتر انسان
انسان موجودي است كه همواره در معرض خطا و اشتباه و حتي گناه است. براساس آموزه هاي قرآني جز كساني كه خداوند ايشان را خالص گردانيده و در مقام عصمت از گناه و هرگونه رجس و پليدي هستند (يوسف، آيه 24؛ حجر، آيه 40؛ صافات، آيات 40، 74، 128، 160 و 169؛ ص، آيه 83) از جمله پيامبران و اهل بيت عصمت و طهارت (احزاب، آيه 33) همه در معرض خطا و گناه هستند و ابليس ظن و گمان خويش را درباره گمراهي اكثريت، راست گردانيده است (نساء، آيه 119)؛ چرا كه انسان داراي اراده و اختيار و حق انتخاب ميان دو راه است (بلد، آيه 10) كه بر اساس گرايش نفس به سوي تقوا يا فجور (شمس، آيات 7 تا 10) مشخص مي شود.
برخي از صفات ذاتي در انسان اين مسئله را تشديد مي كند كه به خطا و گناه بيفتد از جمله صفت جهول (احزاب، آيه 72) و عجول (اسراء، آيه 11) و مانند آن موجب مي شود كه انسان به ظلم دچار شود (احزاب، آيه 72) و براساس هواهاي نفساني، رفتاري افراطي داشته باشد و از مسير حق و عدالت خارج شود. در اين ميان وسوسه هاي شيطاني از جن و انس (ناس، آيات 5 و 6) نيز در تشديد شر و بدگرايي انسان كمك مي كند و او را به خطا و اشتباه مي افكند. (اعراف، آيه 21)
+ نوشته شده در ساعت توسط حسن پور
|
به وبلاگ ندای حق خوش آمدید.